بسم الله الرحمن الرحیم

هوای برزخ می وزد ٬هوای بین راهی ٬هوای طبق معمول دو راهی ... . دو راهی ؟ کدام دو راهی ... این جا کوره راه است ... به تعداد شن های این بیابان بی آب و علف راه این جاست ... بی راهه این جاست ... راه کجاست ؟ بی راهه کجاست ؟ مسئله این است. مسئله بودن یا نبودن نیست... مسئله همیشه انتخاب است. انتخاب ... .

من این جا دلم گرفته است. حرف دارد. اما نمی شود زد. گریه دارد. اما نمی شود گفت. این جا را بیا و قبول کن که بر وفق مراد نیست. من چیزی کم نگذاشته ام. کم گذاشته ام. ببخشید. راه را طولانی رفتم. قبول. راه را کج رفتم. قبول. راه را بی راهه رفتم. قبول. اما همه ی این بی راهه ها هم به تو ختم می شود. صاحب راه ها و بی راهه ها! ما اهل راه و بی راهه ایم. ما اهالی برزخیم. اهالی همیشه دلتنگ راه ... اهالی بی راه.

تو که بخشیده یی. کامل ببخش! تو چشانده یی. کامل بچشان. تو که نگاه کرده یی ... بیشتر ... . این شانه های خسته ی مستاصل را دست های تو ... این چشم های نیمه باز را نگاه تو ... این پیکر از پافتاده را آغوش تو ... پناهم باش.

ای دست های تو روشن. چشم هایت نور ... راه را بلد می شوم وقتی لب خند می زنی ... بی راهه ها گم می شوند وقتی راه می روی ... تو را من چشم در راه ام وقتی به سوی ام می آیی ... تو را من چشم در راه ام وقتی به تعداد شن های بیابانی بی آب و علف بی راهه می روید پیش پایم ... تو را من چشم در راه ام وقتی ... پناهم باش.

*************************

پی نوشت : و نرید انمن علی الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین.